MANZUM MENKIBE - O ZAT
Habîb-i Acemî ki, henüz tövbe etmeden, |
Zengin olup, fâizle, uğraşırdı önceden.
|
|
Ne zaman ki Hasan-ı Basrî’ye gitti bir gün, |
Kendini Hak yoluna, verdi artık büsbütün.
|
|
Hanımı kendisine, dedi ki o günlerde; |
(Ey Habîb, erzâkımız, bitmek üzere evde.)
|
|
O sabah (Çalışmaya gidiyorum) diyerek, |
İbâdet etti yine, sabahtan akşama dek.
|
|
Akşam eve gelince, dedi ki zevcesine; |
(Ey hanım, sen üzülme, huzûr gelsin içine. |
|
Zîrâ öyle bir zâta, ediyorum ki hizmet, |
Çok cömert, pek kerîmdir, şefkati boldur gâyet.
|
|
Ey hanım, biraz daha, sabredersen sen eğer, |
Umarım o kerîm zât, bize dahi lütfeder.)
|
|
Çok sevindi hanım da, bunları işitince, |
O dahî ibâdete, bel bağladı iyice.
|
|
Nihâyet bir gün akşam yöneldi eve yine, |
Mahzûn ve mahcup hâlde, yaklaşırken evine.
|
|
Üzüntüsü giderek, sevindi Habîb birden, |
Zîrâ güzel kokular, geliyordu evinden.
|
(Devamı yarın) |
Erkek : Muzaffer - Kız : Münevver - Yemek : Patlıcan musakka, Çeşitli Kızartma, Kavun