“İnsanın, saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı. “Nereden çıktın bu vakitte?” dememeli; gece yarısı telaşla yataktan fırladığında. Gözünün dilini bilmeli. Dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı. Aranmayı, hatırlanmayı, derdinizi paylaşmayı isteyen bir dost.
          Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemâdiyen dikilen vefâlı bir ağaç gibi, köklenmeli hayatında. Ve sen, her dâim onun orada durduğunu hissetmelisin. İhtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin. Kucaklamalı seni güvenli kolları. Dalları bitkin başına omuz, çiçekleri kanayan ruhuna merhem olmalı. En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin ona. Sorgusuz sualsiz gölgesinde serinlemelisin.
          Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden söylemeli, yanlış anlaşılmayacağını bilmeli. Sadece övüldüğünde değil, asıl kötülendiğinde yanında durup koluna girebilmeli. Korumalı seni âlem içinde. Öyle güvenmelisin ki, ona övdüğünde de, yerdiğinde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin. “Hak ettim.” diyebilmelisin. Yalansız, riyâsız, menfaatsiz; yalnızca sevgiden kaynaklanan bir kaderbirliği yapmalısınız? Seni iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sırdaş... Gözbebekleri bulutlandığında yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin. Ve sen ağladığında, onun gözlerinden gelmeli yaş...

          New York'ta 79 yaşındaki Lea Tucker adlı bir kadın, işlek bir caddenin karşısına geçmek için senelerdir otobüsle 45 dakika gidip karşıya geçiyor. En işlek bölgeden Glens Falls'ta karşıdan karşıya geçmeye çalışan Tucker, yolun çok kalabalık olmasından dolayı yaya olarak karşıya geçemeyince, belediye otobüsleri ile 7 kilometre giderek 45 dakika sonra yolun karşı tarafına daha güvenli olarak geçtiğini söylüyor.