Ahmed Rıfâî hazretleri, evliyânın büyüklerindendir. Pekçok kerâmetleri görülmüştür. Bir sene hac dönüşünde, Medîne-i Münevvere'de Resûl-i Ekremin mübârek türbesini ziyâreti esnâsında şu meâldeki manzûmeyi söyledi:
          Uzaktık, toprağını öpmek için efendim,
          Kendim gelemez, vekîl rûhumu gönderirdim.
          Şimdi seni ziyâret nîmeti oldu nasîb,
          Ver mübârek elini, dudağım öpsün Habîb!
          Şiir bitince, Peygamberimizin kabrinden mübârek elleri göründü. Seyyid Ahmed Rıfâî hazretleri de, son derece tâzim ve hürmetle onu öptü. Orada bulunanlar hayretle bu hâdiseyi gördü. Peygamber efendimizin mübârek ellerini öptükten sonra, Ravda-i Mutahhera'nın kapılarının eşiklerine yattı. Ağlayarak, oradaki cemâatın cümlesine; "Üzerime basarak geçiniz!" diye yalvardı. Âlimler başka kapılardan çıkmağa mecbur oldu. Bazı kimseler de üzerine basarak kapıdan çıktılar. Bu kerâmet pek meşhûr olup, dilden dile günümüze kadar gelmiştir.