Osmanlı pâdişahlarının erkek çocuklarına Çelebi Sultan Mehmed zamanına kadar (1421) Çelebi, ondan sonraki dönemde de Şehzâde denilmiştir.

Şehzâdeler 6 yaşına girince, Şeyhülislâm'ın idare ettiği dinî bir merâsimle okuma-yazma ile, dinî dersler öğrenmeye başlardı.

Biraz daha büyüyünce sancaklara gönderilirdi. Sancağa çıkma geleneği Osman Bey zamanında başlamış, Sultan III. Mehmed zamanına (1603) kadar devam etmiştir. Sancağa gönderilen şehzâdenin yaşı küçük ve eğitimi tamamlanmamış ise, eğitimi için gerekli lala ve hoca berâberinde gider veya bulunduğu sancağın âlimlerinden ders alırdı.

Dersler yalnız dinî konuda değildi. Şehzâdenin istek ve kabiliyetine göre; ok atmak, ava gitmek, cirid oynamak, güreş yapmak, ata binmek, gürz kaldırmak... gibi sporlar ile güzel yazı yazmak, ok ve yay yapmak gibi sanatlar da öğretilirdi. Yazılı kaynakların, pehlivanlığını konu ettiği ilk Osmanlı pâdişahı Murad Hüdâvendigar Gâzi'dir. Şehzâdelerden çoğunun güreş sevdiğini, hatta yaptığını ve Yıldırım Bâyezid Hân'ın oğlu Çelebi Sultan Mehmed'in de güreştiği için, Güreşçi Çelebi diye anıldığı biliniyor. Sultan IV. Murad Hân ise, pâdişahlığı zamanında bile kisbet giyinip güreşirdi. Sultan Abdülazîz'in güreş sevgisi ise aşırı derecedeydi.