Bişr-i Hafî'nin, doğru yola girmesi şöyledir:

Bir gün, sarhoş bir hâlde giderken, üstünde Besmele yazılı bir kâğıt gördü. Bu hâle gönlü râzı olmayıp, yerden aldı ve öpüp, çamurlarını sildi; temizledikten sonra, güzel kokular sürüp, evinin duvarına astı.

O gece âlim ve evliyâ bir zâta, rüyâda; "Git Bişr'e söyle! İsmimi temizlediğin gibi seni temizlerim. İsmimi büyük tuttuğun gibi seni büyültürüm. İsmimi güzel kokulu yaptığın gibi, seni güzel ederim. İzzetime yemîn ederim ki, senin ismini dünyâda ve âhırette temiz ve güzel eylerim!" dendi.

Bu rüyâ üç defâ tekrâr etti. Sabah Bişr-i Hafî'yi arayıp meyhânede buldu. Mühim haberim var diye içeriden çağırdı. Bişr geldiğinde; "Sana Allahü teâlâdan haberim var." der demez ağlamaya başladı. "Bana kızıyor mu, şiddetli azâb mı yapacak?" dedi. Rüyâyı dinleyince arkadaşlarına dönerek; "Artık çağırdılar, bundan sonra beni bir daha buralarda göremeyeceksiniz!" dedi. Hemen orada tövbe etti. Bu anda ayağında ayakkabı bulunmadığı için, sonra hiç ayakkabı giymedi. Sebebini soranlara; "Söz verdiğim zaman yalın ayaktım, şimdi giymeye hayâ ederim." Ayakkabı giymediği için kendisine yalınayak mânâsına Hafî denildi. Bişr-i Hafî hazretleri ömrünün kalan kısmını ilim öğrenmek ve öğretmekle geçirdi.