İnsanoğlu bu dünyaya,
Bebek olup gelir bir gün.
Hemen başlar ağlamaya,
Sonra meme alır bir gün.
Süt içer, karnı doyunca,
Kundakta boylu-boyunca,
Akşam-sabah uyuyunca,
Büyür, yüze-güler bir gün.
Emekleyip, sonra gezer,
Büyüyünce okur-yazar,
Gençliğinde çabuk kızar,
Sonra kıymet bilir birgün
Öğrenir dünya işini,
Bırakmaz işin-peşini,
Arayıp kendi eşini,
Bir tarafta bulur bir gün.
Yıllar geçer, üçer beşer,
Saçlarına aklar düşer,
Her insan ümitle yaşar,
Sonra yalnız kalır bir gün.
Öz evladın halin sormaz,
Dostlar bile selam vermez,
Kulak işitmez, göz görmez,
Dünya zindan olur bir gün.
Gözünden yaş akar gider,
Yüreğini yakar gider,
Bir nefestir çıkar gider,
Sağ olanlar, ölür bir gün..
 Ali Osman Atak

Kutuplarda ayı avcıları buzların içine jilet kadar keskin bir baltayı yerleştirir, keskin tarafın üzerine biraz kan sürerlermiş. Bunu bilmeyen ayı gelip kanı yalarken kendi dili kesilirmiş. Ama kanın tadından dilinin acısını fark edemez, kendi kanını yalamaya başlarmış. Damarlarındaki kan tükenince olduğu yere yığılırmış. Avcıda gelip derisini yüzermiş. Avcılar ayıları kurşunla vururlarsa ayının postu delinir ve bu yüzden çok para etmeyeceği için bu yolu denerlermiş.