SPOR - MİLLİ TAKIMIN BAŞARISININ DİĞER YÜZÜ

Milli Takım’ın 2002 Dünya Kupası’ndaki başarısı Türkiye’yi tek yürek yaptı. Ve milleti birleştirdi. Türkiye’de yaşayanlar ve hatta dünyadaki 300 milyon Türk ve ortak değerleri taşıyan İslâm Dünyası aynı sevinci paylaştılar. Paylaşılan sevinçler artar, sıkıntılar ise azalır. Bu sevincin temelinde neler var? Prof. Dr. Erol Manisalı 26.06. 2002 tarihli yazısında diyor ki:
“Senegal’i eleyip ilk dörde kalınca insanlar neden bu kadar coşmuştu? Düşündüm, 20 Temmuz 1974’te Kıbrıs Barış Harekâtı’nda gördüğüm coşku ve 22 Haziran 2002 günü halkın sokaklardaki sevinci birbirine benziyordu. Bu bir futbol yahut spor başarısı değildi. Yediden yetmişe futbolla ilgisi olmayan, çocuk, kadın, yaşlı nine, emekli memur ve her kesimden kızlı erkekli gençler ya Taksim’in yolunu tutmuş ya evine yakın bir meydanda toplanmıştı. Bu kesinlikle bir futbol zaferinin kutlaması değildi. Futboldan nefret eden nineler bile coşku içindeydi. Neydi bu? Futbol değilse neyi kutluyorlardı?
İnsanlar Türkiye’nin zaferini kutluyorlardı. Çünkü zafere susamışlardı, ezilmişlikten bıkmışlardı. IMF, Dünya Bankası memurlarını Ankara’da yönetici olarak gördükleri için utanmışlardı. Karen Fogg’ların Türkiye’yi aşağılamalarının hıncı birikmişti içlerinde. Hele içimizdeki uşaklar yok mu? Onlara bilenmişlerdi: Bu coşku onlara karşı milli bir tepkiydi.  Bir kefen gibi Amerikan bayraklı tişörtünü sırtına geçirip dolaşan bukalemunlara karşı, milli kimliği ile övünmek isteyen insanların coşkusu bu. Devşirmelerle, yabancı hayranlarına, misyoner hizmetlilerine karşı verilen bir tepkiydi bu; insanların yüzlerinde bunu okudum. Sırtlarında AB ve Amerikan bayrakları değil Türk bayrakları vardı; İşte bu gerçek halktı. Halkın kendisi idi; bazı sermaye çevrelerinin ve medyanın halk diye sunduğu sahtekârlar değildi. Neyi isteyip neyi istemediklerini kendileri söylüyorlardı, medya tekelini kesip atarak, aradan çıkararak; “İşte halk biziz!” diyorlardı. Milli kimliklerini yok etmek isteyenlere, coşku ile başkaldırıyorlardı...”
Mustafa Necati Özfatura t 6.7.2002