Süzülüp mavi göklerden yere doğru,
Omuzuma bir beyaz güvercin kondu.

Aldım elime, usul usul okşadım,
Sevdim, gençliğimi yeniden yaşadım.

Bembeyazdı tüyleri, öyle parlaktı,
Açsam ellerimi birden uçacaktı.

Eğildim kulağına; dur, gitme dedim,
Hâreli gözlerinden öpmek istedim.

Duydum; avuçlarımda sıcaklığını,
Duydum; benden yıllarca uzaklığını.

Çırpınan kalbini dinledim bir süre,
Ve uçmak istedim onunla göklere.

Ak güvercinin iri gözleri vardı,
Güzelliğinden fışkıran bir pınardı.

Soğuk sularından içtim, serinledim,
Çağlayan bir nehrin sesini dinledim.

Belki buydu sevmek hayat belki buydu,
Işıl ışıldım, gözlerim dopdoluydu.

Bir nâme yükseldi sevinçten ve hazdan,
Bir name yükseldi, güzelden beyazdan.

Uzattı sevgiyle pembe gagasını,
Birden öğrendim hayatın manasını.

Kaderde sevgiyi sende bulmak varmış,
Seninle bir çift güvercin olmak varmış.
Ümit Yaşar Oğuzcan

Yeni ehliyet alan acemi birine, ambülâns şoförü olarak işe başladığı ilk gün, bir hastayı evden alıp, hastaneye getirmesi söylenir. İki saat kadar sonra 4 hasta ile geri dönen şoför, görevlilere durumu şöyle açıklar:
“Şu ilk sıradaki esas hastadır. Diğer üçüne de ben çarptım.”

Soru işaretinin yerine, 198 sayısı gelmelidir. Çünkü;
1+ 1 = 2
2 x 2 = 4
4 + 3 = 7
7 x 4 = 28
28 + 5 = 33
33 X 6 = 198