HİKÂYE................ ORTANCA SOKAĞININ ÇOCUKLARI

Ba­ca­na­ğı­mın bi­rin­ci ölüm yıl­dö­nü­mü için mev­lid oku­ta­ca­ğı­mız gün ilk dü­şün­cem, ma­hal­le­mi­zin ço­cuk­la­rı­nın gü­rül­tü­sü ol­muş­tu. Mev­li­din is­te­di­ği hu­zur ha­va­sı­nı tat­mak­tan bi­zi de, ölü­le­ri de mah­rum ede­cek­ler di­ye kor­ku­yor­dum. O gün kim­se, bir­şey söy­le­me­di­ği hâl­de, mev­lid baş­la­yın­ca oyun bı­ra­kıl­dı. Ha­re­ket­ler ağır­laş­tı ve dur­du. Se­s­ler ya­vaş­la­dı ve din­di. Bü­yü­ğü­ne, kü­çü­ğü­ne bir efen­di­lik gel­di. Mev­li­din ka­nat­la­rı al­tın­da bir­bir­le­ri­ne so­ku­la­rak yu­mul­du­lar, bek­leş­ti­ler...
Ki­mi­si çö­me­le­rek, eşik­le­re otu­ra­rak din­le­di; ki­mi­si ya­nın­da­ki­ne söy­le­ye­cek­le­ri­ni fı­sıl­tıyle söy­le­di. Pen­dik’te bi­zim Or­tan­ca So­ka­ğı’nın ha­şa­rı ço­cuk­la­rı, mev­li­din kü­çük­ler ce­ma­ati ol­du­lar. Bir kar­deş, ağa­bey­i­ne yak­laş­tık­ça yak­laş­tı. Ağ­abe­yin, ba­ba gi­bi ağır baş­lı­lı­ğı­na hay­ran ol­dum. Bir ab­la, kar­de­şi­ni ku­ca­ğı­na otur­ta­rak an­ne­leş­ti. Bir yav­ru, kü­çük dir­se­ği­ni di­zi­ne, mi­ni­mi­ni eli­ni çe­ne­si­ne da­ya­dı; dü­şü­nen ço­cu­ğu, “Dü­şü­nen Adam” dan da­ha gü­zel, da­ha cid­di bul­du­ğu­ma ye­min ede­rim. Mev­li­din pen­ce­re­ler­den taş­tı­ğı­nı biz duy­duk, on­lar gör­dü­ler. Du­âda; mev­lid, sa­levat, ha­tim se­vap­la­rı­nın, he­di­ye edil­dik­le­ri yer­le­re doğ­ru şef­faf ka­nat­lar­la uç­tu­ğu­nu biz dü­şün­dük; on­lar göz­le­riy­le ­ta­ki­p et­ti­ler. Mi­ni­mi­ni boy­nu­nu bü­ken­ler, kü­çü­cük el­le­ri­ni açan­lar var­dı... Allahın bu el­le­ri boş çe­vir­me­ye­ce­ği­ne ina­na­rak de­rin bir hu­zur duy­dum. O gün Pen­dik’te bi­zim Or­tan­ca So­ka­ğı ço­cuk­la­rı­nın bü­tün ya­ra­maz­lık­la­rı­nı, bü­tün taş­kın­lık­la­rı­nı af­fet­tim.
Arif Ni­hat As­ya

GÜNÜN TARİHİ ...............     İZMİR’İN İŞGALİ

I. Dün­ya Sa­va­şı’nın ga­lip dev­let­le­ri, 1919’da yur­du­mu­zu kâ­ğıt üze­rin­de par­sel­le­yip, bu­nu uy­gu­la­ma­ya baş­la­dı­lar. Baş­ta İn­gil­te­re ol­mak üze­re, Fran­sa, İtal­ya ve Rus­ya ta­ra­fın­dan, İs­tan­bul da da­hil ol­mak üze­re, gü­zel yur­du­mu­zun bir­çok ye­ri işgal edil­di. Bu ara­da, Yu­na­nis­tan da, Av­ru­pa dev­let­le­ri­nin teş­vi­ki ile 15 Ma­yıs 1919’da İz­mir’i işgal et­ti. Bu ta­rih­ten son­ra, yur­dun her kö­şe­sin­de teş­ki­lât­lar ku­ru­la­rak, düş­man­la­ra kar­şı mü­ca­dele­ye baş­lan­dı. 3 yıl 3 ay 25 gün sü­ren acı­lı gün­ler­den son­ra, Türk Or­du­su 9 Ey­lül 1922’de İz­mir’i ve yur­du­mu­zun büyük bir kıs­mı­nı düşman işgalinden kur­tar­dı.