HİKÂYE................ ÜÇ OĞUL

Kö­yün tek çeş­me­si ba­şın­da üç ka­dın sı­ra­ya gir­miş kap­la­rı­na su dol­dur­mak­tay­mış. Ka­dın­lar ara­la­rın­da çe­ne ça­lar­ken yan­la­rı­na yaş­lı bir adam yak­laş­mış ve ka­dın­la­rın ko­nuş­tuk­la­rı ile ya­kın­dan il­gi­len­miş.
Bi­rin­ci ka­dın şöy­le de­miş: “Be­nim bir oğ­lum var. Be­ce­rik­li mi be­ce­rik­li, ye­te­nek­li mi ye­te­nek­li. Ör­nek bir de­li­kan­lı­dır o.”
İkin­ci Ka­dın; “Be­nim de bir oğ­lum var. Bül­bül gi­bi şa­kır, se­si in­san­la­ra göz­ya­şı dök­tü­rür.”
 Üçün­cü ka­dın ise, oğ­lu hak­kın­da hiç­bir­şey söy­le­ye­me­miş.  
Ka­dın­lar ser­çe par­ma­ğı ka­lın­lı­ğın­da akan çeş­me­den kap­la­rı­nı zor­luk­la dol­dur­duk­tan son­ra ora­dan uzak­laş­ma­ya ha­zır­la­nır­ken, bi­rin­ci ka­dı­nın oğ­lu gö­rü­nüp mü­kem­mel bir tak­la at­mış. An­ne­si, “Jim­nas­tik gös­te­ri­le­ri de ya­pa­bi­lir” di­ye­rek oğ­lu­nu poh­poh­la­mış. Der­ken ikin­ci oğul gel­miş. O ka­dar gü­zel, o ka­dar ya­nık bir tür­kü söy­le­miş ki, din­le­yen­ler hay­ran­lık­la­rın­dan do­na kal­mış­lar. En son üçün­cü ka­dı­nın oğ­lu on­la­ra yak­laş­mış. İlk iki­si­nin ak­si­ne hiç­bir şey yap­ma­mış, sa­de­ce an­ne­si­ne koş­muş ve su ka­bı­nı onun elin­den ala­rak ken­di­si ta­şı­mış.
 Bun­dan son­ra üç ka­dın yaş­lı ada­ma sor­muş­lar.
“İş­te oğul­la­rı­mı­zı gör­dü­nüz de­ğil mi?”
İh­ti­yar şöy­le ce­vap ver­miş: “Ben sa­de­ce bir tek oğul gör­düm. An­ne­si­nin elin­den suyu ta­şı­yan oğu­lu.”  Ni­ko­lay Lev Tols­toy

FIKRA    ............  ZOR İŞ

İki hır­sız, Lond­ra’nın en bü­yük ban­ka­sı­nı so­yar­lar. So­luk so­lu­ğa eve ge­lin­ce, bi­ri ar­ka­da­şı­na der ki:
- Şu pa­ra­la­rı bir sa­ya­lım ba­ka­lım, ne ka­dar pa­ra­mız var?
Öbü­rü sa­kince ce­vap ve­rir:
- Şu­nun me­ra­kı­na bak! Böy­le zor iş­ler­le ken­di­ni ne di­ye yo­ru­yor­sun? Ya­rın­ki ga­ze­te­ler ne ka­dar ol­du­ğu­nu mu­hak­kak ya­za­cak­lar, alı­rız ucuz bir ga­ze­te, olur bi­ter.

ZEKÂ BULMACASI..............KÂSE RESMİ

Bura­da yal­nız bir kâse res­mi mi var?    (Cevabı yarın)