SOHBET................. RE­SÛ­LUL­LA­HIN ÂDET­LE­Rİ (1)

Re­sû­lul­la­hın gü­zel ah­lâ­kı ve âdet­le­rin­den bâzı­la­rı şun­lar­dır:
1- Her ça­ğı­ra­na leb­beyk (Efen­dim) di­ye­rek ce­vap ve­rir­di. Kim­se­nin ya­nın­da ayak­la­rı­nı uzat­maz­dı. Diz çö­küp otu­rur­du. Hay­van üze­rin­de gi­der­ken, bir ya­ya gö­rün­ce, ar­ka­sı­na bin­di­rir­di.
2- Es­hâ­bı­nın otur­duk­la­rı ye­re ge­lin­ce, baş ta­ra­fa geç­mez­di. Gör­dü­ğü boş bir ye­re otu­rur­du. Bir­gün so­ka­ğa çık­tı­ğın­da, gö­ren­ler aya­ğa kal­kın­ca, (Be­nim için aya­ğa kalk­ma­yı­nız! Ben de si­zin gi­bi bir in­sa­nım. Her­kes gi­bi ye­rim. Yo­ru­lun­ca, otu­ru­rum.) bu­yur­du.
3- Ye­me­de, giy­me­de ve her­şey­de hiz­met­çi­le­ri­ni ken­din­den ayır­maz­dı. On­la­rın iş­le­ri­ne yar­dım eder­di. Her za­man hiz­me­tin­de bu­lu­nan Enes bin Mâ­lik haz­ret­le­ri; (Re­sû­lul­la­ha on se­ne hiz­met et­tim. Onun ba­na yap­tı­ğı hiz­met, be­nim ona yap­tı­ğım­dan çok idi. Ba­na in­cin­di­ği­ni, sert söy­le­di­ği­ni hiç gör­me­dim.) bu­yur­du.
4- Sö­kük­le­ri­ni, yır­tık­la­rı­nı di­ker, hay­van­la­ra yem ve­rir­di. Çar­şı­dan sa­tın al­dı­ğı­nı, eve ken­di­si gö­tü­rür­dü.
5- Has­ta­la­rı ziyâret eder, ce­nâ­ze­ler­de bu­lu­nur­du. Gö­nül al­mak için fa­kir, zen­gin, her­ke­sin has­ta­sı­nı ziyâret eder­di.
6- Sa­bah na­ma­zı­nı kıl­dır­dık­tan son­ra, ce­maa­te kar­şı otu­rup, (Has­ta olan kar­de­şi­miz var mı, ziyâreti­ne gi­de­lim.) bu­yu­rur­du.
Has­ta yok­sa, (Ce­nâ­ze­si olan var mı, yar­dı­ma gi­de­lim.) der­di. Ce­nâ­ze olur­sa, yı­kan­ma­sın­da, ke­fen­len­me­sin­de yar­dım eder, na­ma­zı­nı kıl­dı­rır, kab­re ka­dar gi­der­di.
7- Es­hâ­bın­dan bi­ri­ni 3 gün gör­me­se, onu so­rar­dı. Yol­cu­lu­ğa gi­den­le­re, ha­yır duâ eder, şe­hir­de olan­la­rın da ziyâreti­ne gi­der­di.
8- Yol­da kar­şı­laş­tı­ğı Müs­lü­ma­na ön­ce ken­di se­lâm ve­rir­di.           (De­va­mı ya­rın)