ŞİİR................. AÇLIK ÇOCUĞU

Başın aşağı eğik, bükülmüş çömüyorsun,
Kim bilir ne zamandır, bir lokma yemiyorsun,
Belki de taş bağladın, karnını yumuyorsun.
    Açlığa boyun eğip, teslim olmuş pusmuşsun!
    Tükenmiş mücadelen, ümitsizce susmuşsun!
Acaba aç yavrudan, kaç binlerin birisin,
Hâlâ yaşıyorsun ya, bir deri bir kemiksin,
Ölüleri ağlatan, ölmek üzre dirisin.
    Tâzeciksin sen henüz, birkaç yaşa basmışsın!
    Sanki bu sefâletten, yüz yaşını aşmışsın!
Ulaşmayan yardımlar, boşa çıkan vaatler,
Yıl gibi uzuyordur, o aç geçen saatler,
Şu kazınan boş miden, daha ne kadar bekler,
    Belli ki bu savaştan, yenilerek düşmüşsün!
    Açlığın ateşiyle, kavrulmuşsun, pişmişsin!
Nerde annen baban, kardeşlerin nerede?
Onlar da canlarının, derdindedir herhâlde,
Kim kimi düşünecek, bu şartta, bu ahvâlde,
    Ne bilirim hayatta, kaç yerlere koşmuşsun!
    Kırılmış metânetin, yorulmuşsun düşmüşsün!.
Dünyada emsallerin koşup oynuyor,
Pek çoğu lüks içinde, villalarda yaşıyor,
Yiyecek içecek, dolaplardan taşıyor,
    Sen bir yuduma hasret, ne zavallı kuşmuşsun!
    Gövdenin çekmediği, pek çileli başmıssın!
Eloğlu üretimi, bâzen fazla görüyor,
İnsanlar aç ölürken, çöplüklere atıyor,
Ve hatta bâzıları, anbarlarda çürüyor,
    Mâdem esirgiyorsun, ekmeğini kasmışsın!
    O zaman neye yarar, asilmişsin, hasmışsın!
Pek çok hayvan türü var, ortak yiyip yaşıyor,
Karıncaya varınca, zor’da yardımlaşıyor,
Ve dahi vahşi kurtlar, avını paylaşıyor,
    Sen ki en üstün varlık, güç kuvvet kuşanmışsın,
    Lâkin boş, hemcinsine gözünü kapatmışsın.
Hey gidi insanoğlu, bilemedim kof musun!
Uzanacak elini uzatmayıp kasmışsın!
     Aç ellerden, çağrı var, tüm cihana, basına!
Tek tek davetlisiniz, açların dünyasına!

Şevket Okyay İzmir

DÜNKÜ CEVAP: 65 da­ki­ka 27.3 sa­ni­ye sonra