HİKÂYE......... BABAMA SARILACA⁄IM

Kü­çük kız, an­ne­siy­le yü­rür­ken bir­den dur­du. Yağ­mur dam­la­cık­la­rıy­la ıs­la­nan göz­lü­ğü­nü çı­kar­ta­rak bak­tı­ğı şey, ba­ba­sıy­la bi­sik­let­te gi­den bir baş­ka kız ço­cu­ğuy­du. Bi­sik­let­te­ki kız, düş­me­mek için ba­ba­sı­na sı­kı sı­kı sa­rıl­mış ve so­ğuk­tan pem­be­le­şen ya­nak­la­rı­nı, onun sır­tı­na da­ya­mış­tı. Ada­mın ara sı­ra ya­na dö­ne­rek söy­le­di­ği söz­ler, kü­çük kı­zı kı­kır kı­kır gül­dü­rü­yor­du. Kal­dı­rım­da­ki kız, bi­sik­le­tin ar­ka­sın­dan ba­kar­ken; an­ne­si du­ru­mu fark edip kızına sordu:

- Ba­ban, gün­de 10 da­ki­ka­sı­nı ayı­rıp, se­ni oku­la bı­ra­kı­yor, de­di. Hem de mer­ce­de­s arabasıyla. İs­ter­sen se­ni bi­sik­let­le gö­tür­sün ha, ne der­sin?
Kü­çük kız, bu­ğu­la­nan göz­le­ri­ni an­ne­sin­den sak­lar­ken şöyle karşılık verdi:
- Çok is­ter­dim anne. Bel­ki de böy­le­lik­le, ba­ba­ma sa­rı­lır­dım.                     
ŞİİR.......  BABACIĞIM
Cü­neyd Su­avi (Hayatın İçinden)
Evi­mi­zin di­re­ği­sin,
Gö­zü­mü­zün be­be­ği­sin,
Ne se­vim­li, ne iyi­sin,
Be­nim ca­nım ba­ba­cı­ğım.

Ak­şam­la­rı sen ge­lin­ce,
Ka­pı­lı­rız hep se­vin­ce,
Gün­düz olur bi­ze ge­ce,
Be­nim ca­nım ba­ba­cı­ğım.

Biz gü­le­riz sen gü­ler­sen,
Zevk­le ye­riz sen de yer­sen,
Hep din­le­riz sen ne der­sen,
Be­nim ca­nım ba­ba­cı­ğım.

Ba­zen acı ba­zen hü­zün,
Ke­der dol­muş yi­ne yü­zün.
Ay­rıl­maz üs­tün­den gö­züm,
Be­nim ca­nım ba­ba­cı­ğım.

DÜNKÜ CEVAP