HİKÂYE............................... GERÇEK DOSTLUK

Bir genç küçük yaşta babasını kan dâvâsı sebebiyle kaybetmiş ve ailesi tarafından yıllarca intikamını alması gerektiği öğütleriyle büyütülmüş. Bu gencin iki arkadaşı varmış; çocukluktan beri yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen iki can dostu. Bir de sevdiceği.
Günlerden birgün bir haber gelir... Sevdiceği kızın ertesi gece yarısı başkasına kaçacağı haberi. Delikanlı bu haberle yıkılır âdeta. Sonra; “Babasının katili olan kişi yine aynı gün, aynı vakitte köye gizlice gelecekmiş.” diye bir haber daha alır. Saatler sonra gelen son bir haber, onu iyice çıkmaza sürükler. Zira, can dostları, iki eli kanda olsa dahi, aynı gün aynı saatte köyün dışındaki boş bir evde kendisini bekliyorlarmış...
Derin düşünceler içinde iken ve ne yapacağına karar veremez bir vaziyetteyken, yaşlı annesi oğlunun üzüntüsüne ortak olmak istemiş. Güngörmüş kadın tereddüt dahi etmeden şöyle demiş: 
“Oğul! Sevdiğin başkasına varacaksa bırak varsın! Zâten gönlü sende değildir. Düşmanın artık senden çekinmeyecek kadar pervasız olmuşsa, bırak, varsın gelsin! Bir daha gelecektir. Ama oğlum, dostların çağırmışsa hemen git! Zira gerçek dostluk insanı insan yapar...”
Bu sözler üzerine genç rahatlar. Silahını kuşanır, atına biner ve dostlarının yolunu tutar. Kararlaştırılan yere vardığında, dostları sevinçle kucaklar onu, elinden tutup boş evin bir odasına götürürler. Yerdeki örtüyü kaldırdığında, düşmanının ölüsüyle karşılaşır. Yandaki bir odaya götürüldüğünde de, özlem ve sevinçle boynuna sarılır sevdiceği. Böylece genç gerçek dostluğu anlar...

GÜNÜN TARİHİ...............  ERZURUM MÜDAFAASI

Erzurum Müdafaası, Rusya ile Osmanlı İmparatorluğu arasında 8/9 Kasım 1877’de yapılan savaştır. Ruslar, Erzurum’u almak için hücuma geçtiler. Aziziye Tabyaları’nı ele geçiren ve şehir merkezine saldırmaya hazırlanan Ruslara karşı, Müşir Ahmed Muhtar Paşa, bütün Erzurumluları şehri savunmaya çağırdı.
Minârelerden halka haber verildi. Bunu duyan Erzurum halkından silahı olan silahını, olmayanlar ise balta, tırpan, kazma, kürek, sopa ve taşları ellerine alarak Tabya’ya doğru koşmaya başladılar. Nene Hatun ve Erzurum halkı, tabyada kalan askerlerle birleşip, saldırıya geçti. Sabaha kadar süren bir savaşın ardından, Ruslar Aziziye Tabyalarını boşaltıp şehirden geri çekildiler.