HİKÂYE.......... ACELE KARAR VERMEYİN

Köyün birinde yaşlı ve fakir bir adam varmış.. Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki, kral, at için neredeyse hazinesinin yarısını teklif etmiş, ama adam satmaya yanaşmamış.
- Bu at demiş, bir at değil benim için. Aynı zamanda bir dost. İnsan dostunu satar mı? 
Bir sabah kalkmışlar ki, at yok... Köylüler ihtiyarın başına toplanıp demişler ki:
- Bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi. Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. 
- Durun hele! Karar vermek için acele etmeyin! Sadece at kayıp. Gerçek olan yalnız bu. Ondan ötesi sizin yorumunuz. Atımın kaybolması, bir talihsizlik mi, bunu henüz bilmiyoruz.
Köylüler kahkahalarla gülmüşler. 15 gün geçmeden at, bir gece dağlardaki 12 vahşi atı da peşine takıp getirmiş.
Köylüler gelip ihtiyardan özür dilemişler:
- Sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir devlet kuşu oldu senin için. Şimdi bir at sürün var.
- Karar vermek için yine acele ediyorsunuz. Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Sonra ne olur bilmiyoruz. 
Bir hafta sonra atları terbiye etmeye çalışan tek oğlu attan düşüp ayağını kırmış.
Köylüler gelmişler ihtiyara:
- Yine haklı çıktın. Oğlun uzun süre hasta yatacak. Halbuki sana bakacak başkası da yok. Şimdi daha da muhtaç hâle geldin.
- Siz erken karar verme hastalığına tutuldunuz. Sonunun nereye varacağını bilmiyoruz ki... 
Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir ordu ile o memlekete saldırmış. Kral, eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Görevliler, ihtiyarın oğlu dışında köydeki bütün gençleri askere almışlar. Köyü mâtem sarmış. Çünkü savaşın kazanılmasına imkân yokmuş.
Köylüler, bu durum karşısında yine ihtiyara gelmişler:
- Yine haklı çıktın. Oğlunun bacağı kırık, ama hiç değilse yanında. Bizimkiler belki hiç dönemeyecekler. Bacağının kırılması, talihsizlik değil, şansmış.
Bu sefer ihtiyar onlara şöyle cevap vermiş: “Siz erken karar vermeye devam edin! Bir kapı kapanırken, başka kapı açılır. Ne olacağını kimseler bilemez. İlerde olacakları sadece Allah bilir...” Çin düşünürü Lao Tzu