HİKÂYE........... KÖMÜR TAŞIMAK

Öğrenciyken bir talebe yurdunda kalıyordum. Beş hemşehri aynı odayı paylaşıyorduk. Yurdun yakınlarında eski bir aile dostumuz vardı. Onu diğer arkadaşlarım da tanırdı. Bu adamcağız bir gün yurda geldi. Kan ter içindeydi. Eli yüzü kömüre bulanmıştı ve çok telaşlı görünüyordu. “Arkadaşlar, eve kömür aldım dedi. Bir el edin de şunları kömürlüğe atalım?”
Bu tatsız ve zamansız teklif buz gibi bir hava estirdi, her biri ayrı bahane bulup işi yokuşa sürdü. Bir tek ben kaldım ve hiç bahanem yoktu. Üstüme eski bir şeyler geçirip hazırlandım. Birlikte evine gittik. İçeri geçip oturduk. Arkadaşım altıma şilte serdi sırtıma yastık yerleştirdi. Çaylarda gelince sohbet demlendi. Ama huzursuzdum ikide bir; “Hadi taşıyalım şu kömürleri!” diyordum. “Amaaan, acele etme, önce bir yemek yiyelim de bakarız.” Öyle bir ziyâfet sofrası hazırladı ki neredeyse bir tek kuş sütü eksikti. Halbuki bu masrafla üç tane amele tutabilirdi. Oturup, güzelce yemeğimizi yedik. 
Ben ikide bir; “Bak vakit geçiyor, kömür...” dedikçe o; “O iş kolay. Sen yemeğini rahat ye!...” diyordu. Yemekten sonra tatlı, tatlıdan sonra çay. Kuruyemişler, meyveler... yedik, içtik, sohbet ettik. Saat gece yarısını buldu. En sonra; “Görüyor musun bak dedim. Kömürler dışarıda kaldı, yazık oldu.”  Dostum güldü: “Aslanım, ben aslında hepinizi yemeğe çağırmaya gelmiştim ama son anda, dur şunlara bir oyun edeyim dedim.” 
- Ne yânî, şimdi kömür filan yok mu?
- Yok tabi. Zaten olsa da, bir işçi bulur taşıtırım. Sizi yorar mıyım?
- Ya ellerin? Bize geldiğinde simsiyahtı.
- Buraya gelmeden evvel boruları temizlemiştim. Zaten o lekeler olmasa şu senaryo aklıma gelmezdi ki...
Ahmet Sırrı Arvas
Herkesin Bir Hikayesi Var

FIKRA........  SADIK

Bir av­cı di­ğe­ri­ne so­rar: 
- Kö­pe­ği­ni­zi satmak istediğinizi duy­dum. Eğer çok sâdık ise onu ben al­mak is­ti­yo­rum.
- Hem de faz­la­sıy­la sâ­dık. Si­ze bu ko­nu­da yüz­de yüz ga­ran­ti ve­re­bi­li­rim. 
- Na­sıl emin ola­bi­lir­si­niz? 
– Şim­di­ye ka­dar 5 ke­re sat­tım. Hepsinde de ge­ri gel­di.